Afvallen in de overgang. Zonder dat het voelt als roeien zonder peddels.

• “Aanpassingen klein maken, klein houden en van daaruit steeds een beetje verder groeien. Dat werkt voor mij.”
  Mieke Aarts

• “Mijn eetgewoontes zijn blijvend veranderd, ik wil én kan niet meer anders.”
  Mathilda van den Hof

• “Beetje bij beetje komt de rust in mijn hoofd terug, verdwijnen er kalm aan wat kilo’s en centimeters en zijn de hormonen wat rustiger!”
  Kim Grootjes

Je wilt dat je mensen goed eten. Je regelt de lunch, je let op de pauzes en je vraagt hoe het met iedereen gaat. Toch heb je zelf nooit tijd….

Een klant van mij zei: “Ik wil dat mijn personeel goed luncht.” Haar team gaf haar echter iets terug: als jij niet gaat zitten, voelt het niet goed dat wij het wel doen. 

Ze wist allang wat goed was, voor haar team én voor zichzelf. En toch kon ze het pas echt toelaten toen ik haar vroeg of ze wel tijd nam voor haar pauze. Nu gaat ze zitten. Een goed voorbeeld én goede zelfzorg, in één lunchpauze.

Met afvallen in de overgang gaat het bij veel vrouwen precies zoals dit. Je regelt alles voor een ander en voor jezelf wacht je tot het rustiger wordt. Je weet echt wel hoe het moet, je hebt het al zo vaak geprobeerd, met volle inzet. En toch voelt het nu als roeien zonder peddels. Je komt niet vooruit.

Je hebt vaak geen nieuwe informatie nodig. Je hebt iemand nodig die meekijkt naar jouw leven en jouw lijf, en met je uitzoekt wat nu bij je past. En zegt: hier mag het anders.

Ik was 38 en wilde nog één keer gaan voor een sixpack. Ik had vijf kinderen om me heen, een baan in de zorg met dag- en nachtdiensten en een agenda die elke week anders was. Reizen naar een sportschool was geen optie. Dus trainde ik drie keer per week thuis. Ik had letterlijk een meter naast mijn bed, en daar deed ik een total body workout. Soms deed mijn dochter mee, soms mijn zoon. Ze hoefden niks. Alleen maar meekrijgen dat sport belangrijk is en dure apparaten niet nodig zijn.

Rond mijn 42e merkte ik dat het niet meer ging zoals eerder. Mijn lijf gaf signalen die ik niet kon negeren. Paniek, stress, slecht slapen, toenemend buikvet, hartkloppingen. Ik wist zoveel over voeding, maar blijkbaar was dat niet voldoende? 

Toen deed ik het voor het eerst anders. Ik ging mezelf goed voeden. Ik liet de weegschaal los en stelde mezelf elke dag dezelfde vragen: voel ik me fijn, voel ik me gelukkig, kan ik slapen? Het gewicht kwam daarna vanzelf. En bij mij verdwenen PMS-klachten die ik dertig jaar had gehad.

Toen wist ik: dit is wat ik wil doen. Vrouwen in hun kracht zetten, en helpen hun eigen ideale zelf te bereiken.

Ik klaag niet over de overgang. Mijn lichaam geeft me elke dag een signaal dat ik iets mag aanpassen, en als je daarop reageert is het leven gewoon een feestje. Dat wil ik uitdragen.